Ik probeer net als de huidige Paus met m’n eigen benen in de modder te staan, want als je je geraakt laat worden door de rafelranden van de mensen in de samenleving, pas dan ontstaat er een vonkje in je hart dat nooit meer dooft.

Ik luister nog steeds naar het verhaal dat achter de mensen zit. Ik vind het onze diaconale taak om als kerk en mensen betrokken te zijn: luister naar de levensverhalen van mensen en leef met elkaar mee, zodat we naast elkaar blijven staan.